چهارشنبه 15 آذر‌ماه سال 1396

به یاد شیراز

جایی که دلم نمیاد برای همیشه ترک کنم همینجاست. 

از شهرم گذشتم و الان با خاطره ی صبحهای سپیدش و روزهای زرد رنگش و  غروبهای نارنجی و بنفشش و شبهای نیلی پرستاره اش توی این شهری که دو رنگ داره زندگی میکنم. شهری که تابستونها سبز و بقیه وقتها خاکستریست. از شهر گذشتم از خانواده گذشتم از دوست گذشتم  اما از این وبلاگ نمیگذرم، هر چند به قدر گاه گاه سفر و خاطره بازی و خاطره سازی.


دلتنگ شیرازم با اون صبح سپید و ظهر زرد و غروب نارنجی و بنفش و شبهای نیلی پر ستاره اش

دلتنگی لعنتی است